عبدالرحمن بامەرنی
دنڤیسنینا هەر شعرەكێ دا، ئەم هەولددەین بابەتەكی بكێشینە بەرسینگا خوە و تێكەلی خەیالا خوە یا شعری بكەین و ب (سنعەتكاریا خوە، ئەزمونا خوە یا شعری، فەرهەنگا زمانی، رەوانبێژی و تەكنیكێن دەربرینێ)، یاریان ب پەیڤان بكەین و وێنەیێن نوی بێخینە بەر چاڤكێ كامیرا خوە و كراسەكی بكەینە بەر وان وێنەیان، كو ل دوماهیێ ئاڤاهیێ شعرەكێ ژێ دروست بیتن و ئەو شعرا هەنێ دچاڤێن خاندەڤایی دا، دسەرنج راكێش بن و خاندەڤا دبەرامبەر دا، هەست بكەت ئەو بەشەكە ژڤێ شعرا نڤیسایی.
دێ ڤێ نڤیسینێ ژی تەرخان كەم بو ئەو تشتێن سەرنجا هەر ئێك ژ مە رادكێشن یان ئەو تشتێن مروڤ حەز دكەت زێدەتر ژ تشتێن دی دگەل خوە بینتە زمان، مەرەما من ژی زێدەتر د هەیەجانا خوە دا، شاعری دڤێت خاندەڤایێ خوە بەرەڤ چ سەمت و چ ئاراستە ڤە ببەت؟ ئایا ئەو تشتێن هەنێ هەر ئەون یێن دناخێ مروڤی دا و مروڤ حەزدكەت خەلكی ژی بەشداری بكەت و زێدەتر وەك پەیامەك بگەهینتە مروڤایەتیێ یان ژی ئەو رەنگڤەدانا هەنێ ماسكەكن و نە رویێ راستەقینەیێ ناخێ مروڤی یە و بتنێ داكو، رویەكێ ڤەكری و خوش بدەتە خەلكی و پێناسەكێ دپشت را، وەك پاداشت بخو وەرگریت.
